فکر می کنم  نمی توانیم حداکثر بیشتر از دو سه تا برنامه  درست و حسابی از نوع " درگیرانه " را  از گروه های مختلف دانشجویی در طول یک ترم ببینیم  ( منظورم آن دسته از فعالیت های فوق برنامه ای است که تعداد قابل ملاحظه ای از بچه های یک کلاس  گروه یا تشکل دانشجویی را  درگیر می کند )  ولی آنچه مهم است به اعتقاد من آن است که  در اثنای این فعالیت ها دانشکده  را شور و حالی  فراوان فرا می گیرد و  البته  همین ارزشمند است . اینکه بچه ها را در تقلا و تکاپو می بینی و می بینی که مسئولیت پذیری ها صداقت ها  از خودگذشتگی ها  و شگردها و تخصص هایشان را با هم سهیم می شوند . اینکه  شرنگ تلخ خستگی ها و کسالت هایشان را در وسط گود کار می چلانند  و خوب می دانیم که این را نمی توان با چیز دیگری  عوض کرد .