جمعه 24/12/1386

ساعت 9 صبح ، پس از صرف چاي و صبحانه ، قرارگاه را ترك كرديم ؛ قرارگاهي كه ياد شهيد صياد شيرازي را در خاطرمان زنده مي كرد . در 15 كيلومتري " بستان " پياده شديم . اكثر بچه ها از تپه هاي شني اي ( رمل ) در انتهاي درختان "به استقبال بهار رفته"بالا رفتند تا صحبت هاي سردار جعفري را در مورد منطقه و عمليات هاي صورت گرفته در آن بشنوند .

يكي از بچه ها مي گفت آدم اصلا نمي تواند حضور جنگ در اين مناطق را حس كند ؛ برخلاف منطقه اي چون "طلائيه " كه راننده سردار مي گفت آنجا گوشت بدنت مي ريزد . حس مي كني چه ها بر آنجا رفته است . قدري آن سو تر ، از رمل هايي ديگري موسوم به " نبئه " بالا رفتيم و باز هم مخاطب روايت سردار و بچه هاي جنگ ، از موقعيت و جريانات گذشته بر اين منطقه شديم . تركش ها و پوكه هاي زيادي در سطح رمل ها ديده مي شد . حتي سلاحي عمل نكرده كه دست بچه هاي راوي جنگ افتاد . بادي ملايم در رمل ها مي وزيد و شن هاي روان را روي سر و صورت و پاهايمان مي نواخت ( البته اگر نشسته بوديم ) . به گفته سردار ، همين شن هاي روان ، تن زخمي بچه ها را در خود پنهان مي كرد و ما بايد براي يافتن آنها مدتي خاك ها را زير و رو مي كرديم .

در نبئه ، شيطنت تعدادي از دوستان گل كرد و " كله معلق " از تپه هاي شني فرود مي آمدند و اسباب خنده دوستان و سوژه عكاسان دوست ! شده بودند . بعد هم راهي چزابه شديم ؛ براي زيارت و نماز و ناهار .

 

ضريحي از نيزار

داخل مصلاي كوچكي كه با گنبد پارچه اي زرد رنگ و پرچم سبز رنگي از دور پيداست ، ضريحي از ني ، براي زيارت هشت شهيد گمنام ساخته اند . پس از اداي نماز در جوار ايشان ، پاي صحبت هاي آقاي پورايي ... نشستسم . او تفاوت فرهنگ دفاع مقدس و فرهنگي را كه امروز ، تبليغ و رفتار مي شود  در اين مي دانست كه : در آن فرهنگ ، جوان خودش را فدا مي كرد تا ديگران به جايي { به آرامش و آسايشي } برسند ولي در اين فرهنگ ، اصل آن است كه همه فدا شوند تا خودت به جايي برسي . او ... ( فكر مي كنم سردار بود )با استفاده از نقشه اي كه در دست يكي ديگر از راويان جنگ بود ، جريانات منطقه را تشريح مي كرد . از جمله اينكه اينجا ، باتلاقي با چهار پنج كيلومتر وسعت بوده است و هر رزمنده اي بايد همراه با متوسط 12 كيلوگرم وسيله از آن عبور مي كرده است تا تازه به خط عراقي ها برسد .

او از روحيه فرمانبر و مطيع بسيجي ها هم صحبت كرد و اينكه آنها حتي از سختي و آساني هم ، سخن نمي گفتند .

 

 

در اينجا هم سخن از كمي نفرات و امكانات جنگ شد و مظلوميت بچه ها از هر لحاظ .  اينكه بچه هاي ما كه تعداد مهمات منهدم شده دشمن را شماره مي كردند ، در قهقهه هاي شيطاني و مسخره نظامي عراقي كه مي گفت با از دست دادن هر تانكي ، { مستكبران }  قول اهداي 10 تانك را به ما داده اند ، دريافتند كارشان  سودي ندارد ؛ گر چه اين جنگ ، اثبات قدرت ايمان كرد : " كم من فئة قليلة غلبت فئة كثيرة ... ´.

ظاهرا در چزابه بود كه نكته اي قابل تامل از يكي از دوستانم شنيدم . او از قول يكي از راويان مي گفت وقتي مي گوييم 1000 رزمنده در نبئه شهيد شدند ، زياد متوجه مصيبت نمي شويم ولي وقتي بگوييم 25 اتوبوس پر از رزمنده  شهيد شدند ، متوجه عظمت خسارت آن مي شويم .

 

" . در پايان هم حاج آقا معتمدي ، مسئول امور فرهنگي دانشكده ، از سردار جعفري – كه روي نقشه ، همه مناطقي را كه تا اينجاي كار ، بازديد كرده بوديم ، اجمالا توضيح مي دادند –  براي حضور در سالگرد فتح خرمشهر ( سوم خرداد ) در دانشكده ، قول مقدماتي گرفت و از بچه ها هم خواستند كه تا آن موقع ، فيلم هايشان را تدوين و عكس هايشان را هم براي نمايش ، آماده كنند . پس از صرف ناهار روي فرش هايي از حصير جنوب ، بچه هايي كه شناسنامه هايشان را آورده و مايل بودند ، در انتخابات مجلس هشتم ( حوزه دشت آزادگان ... ) شركت كردند .

اگر بخواهم از خود چزابه بگويم كه قطعاتي محصور در آب و ني بوده است كه الان آبي هم ندارد و جز نيزاري سوخته و سياه چيزي ندارد ؛ اما دلي پر دارد از حديث عشق و شهود . بيخود نيست در چنين جايي " بيخودي ها " را زياد مي ديدم : نجوا در سكوت ، خلوت در سنگري كه راوي حماسه ها و نجواهاي شبانه است ، قدم زدن و حرف زدن هاي ديوانه وار با خود  ( اگر نگوييم با شهيد  به شهود رسيده ... ) ، در آرامشي غوطه ور شده و دوري از ديگران لااقل براي لحظاتي ، احساس همصحبتي با جوانمردان پاكبازي كه راه نمايي ات مي كنند ، اشك ريختن در مظلوميت شهيداني كه آرامش روحي مان را هم به آنها مديونيم و ... گوشه اي از گفتني هاي ناقص اين گوشه از خاك ماست .

چزابه را به خاطراتم سپردم و راهي هويزه شديم . در مسير ، قطعه اي از برنامه تدوين شده بچه هاي بسيج در مورد هويزه و شروع جنگ ، در داخل اتوبوس ( ها ) پخش شد . از سوي ديگر ، يكي از راويان جنگ هم كه با ما بود ، ماجراي شروع جنگ را به تفصيل گفت . در بخشي از مسير هم ، " دهلاويه " را پشت سر گذاشتيم و از شهيد چمران ، تجلي زهد شبانه و رزم روزانه ، يادي كرديم ؛ بزرگمردي كه همچون مولايش ، عصاره اي از اشك و آه و آهن و عزم بود .

توصيه مهم راويي جنگ اين بود كه تا رزمندگان ، اين سندهاي زنده جنگ ، در جمع ما هستند ، دست به كار شويد . اگر كوتاهي كنيد ، تاريخي تخيلي از جنگ خواهيد داشت ؛ نظير آنچه بر سر جنگ دوم جهاني آمد .