حیای حوا

در بند کن مرا

طاقت ندارم این همه طغیان و سرکشی

آلوده شد زلالی فطرت به فاضلاب

نزدیکتر ببین !

باید نشست

صبر کرد و خون گریست ؟!

بویی عفن گرفته گلستان پاک را

نزدیکتر ببین ! نزدیکتر ببو !

ما آدمیم

ما آدمیم

پاکیزه زیستن  به خدا ! در روان ماست

از ما نمی توان تحمل این قدر از خطا

با آنکه گفته اند بشر جایزالخطاست...

ما آدمیم

میراث ما حیاست

حجب و نجابت و عفاف "حوا" مادر همه

در پوست گوشت خون

و به چشم تمام ماست

ما آدمیم

پاکیزگی نشان ماست

                                                آشنای سبزواری ـ اردیبهشت ماه ۸۵

سرور جاودانه

دلی که غصه خورده است لبالب از ترانه است

ز چشم چشمه های اشک  اشک غم روانه است

به رغم رنج روزگار  ملال هم گذشتنی است

چو نیک بنگری عزیز ! سرور  جاودانه  است

                                     آشنای سبزواری - ۳۰ /۱۰/۸۳

تگرگ های توت

 خاطرات خوب كودكي

 باز زنده مي شوند

چند روز مي شود كه در بهار

فصل توت ها رسيده است

فصل دست و پا شدن به شاخ و برگ ها

 با تمام وزن شیطنت  به افت و خیز 

هيچ گاه ازضمير خاطرم نمي رود

چادرشبي كه مادرم به بند كرده است

زير شاخه درخت

 در اميد بارش تگرگ هاي توت

لحظه لحظه  قند قند مي شود

ما و حرص توت خوردني كه ناتمام...؛

تا زمان ريزش

 آخرين تگرگ توت

                                       آشناي سبزواري _ ارديبهشت 1385

صاحب دیوان ها(تقدیم به امام منتظر)

هزار صحن و سرا شد پر از ستایش تو

هزار دفتر و دیوان پر از سرایش تو

هزار بار دگر در بهار خواهم خواند

که رهنوردی من هست از نیایش تو