مسافر

ادبیات و مذهب ( گاهی وقت ها که به خود می آیم می بینم یک مسافرم )

فخر دو جهان خواجه فرخ رخ اسعد
مولاي زمان مهتر صاحبدل امجد
آن سيد مسعود و خداوند مؤيد
پيغمبر محمود ابوالقاسم احمد
وصفش نتوان گفت به هفتاد مجلد
اين بس كه خدا گويد: ما كان محمد

از مسمط اديب الممالك فراهاني

اي سنايي گر همي جويي ز لطف حق سنا
عقل را قربان كن اندر بارگاه مصطفي
سنايي غزنوي


ماه فروماند از جمال محمد
سرو نباشد به اعتدال محمد
قدر فلك را كمال و منزلتي نيست
در نظر قدر باكمال محمد
وعده ديدار هركسي به قيامت
ليله اسري شب وصال محمد
آدم و نوح و خليل و عيسي و موسي
آمده مجموع در ظلال محمد
.....
سعدي اگر عاشقي كني و جواني
عشق محمد بس است و آل محمد (ص)
بوستان سعدي


گفت پيغمبر: عداوت از خرد
بهتر از مهري كه از جاهل رسد
عجلو الطاعات قبل الفوت گفت
مصطفي چون در معني مي بسفت
پس تو را هر لحظه مرگ و رجعتي است
مصطفي فرمود: دنيا ساعتي است...
مثنوي معنوي مولانا

باور كنيم ملك خدا را كه سرمد است
باور كنيم سكه به نام محمد (ص) است
راوي! بخوان به خواندن احمد در اعتلا
بر بام آسمان، شب معني شب حرا
شب ها شبند و قدر، شب عاشقانه هاست
عالم فسانه، عشق، فسانه ي فسانه هاست
علي معلم دامغاني


اين عطر، عطر سلسله رازيانه هاست
هرشب،‌ شب محمدي عاشقانه هاست
گلها كه وا شدند به بوي تو واشدند
بوي تو در محمدي گل بهانه هاست
عليرضا قزوه

 

 از سایت لوح ( پيامبر خاتم در ادبيات فارسي
زهره شریعتی )

نوشته شده توسط علی بلاش آبادی در 8:30 |  لینک ثابت   • 

نوشته شده توسط علی بلاش آبادی در 11:49 |  لینک ثابت   • 

دوست دارد یار این آشفتگی

کوشش بیهوده  به از خفتگی

نوشته شده توسط علی بلاش آبادی در 10:5 |  لینک ثابت   • 

مثال مي زنم ؛ در مثال جاي مناقشه نيست :
دستي مثال دست پدر ، دستگير توست؛
از صبح زندگي
تا مغرب عروج
يك لحظه غفلت از او را گمان نكن
چون غير اين
زيباترين پديده هستي رود به باد ؛ به باد فنا مي روي رفيق !
دست خدا هميشه به سر باشدت رفيق !

                                                        پنجشنبه 8/9/1385

نوشته شده توسط علی بلاش آبادی در 17:16 |  لینک ثابت   • 

بي مقدمه مي گويم . خيلي از ما بچه مسلمان ها ، شده ايم قرآن هايي پاره پاره كه گويي هيچ گاه نمي خواهيم هويتي واحد به خود بگيريم . سيد بزرگوار ، همين كه نمازش را خواند ، رو به ما كرد و گفت : شده ايم حكايت آنهايي كه در قرآن كريم آمده است : به بخشي از آن ايمان مي آورند و به بخشي ديگرش كافر مي شوند ؛ به بخشي از قرآن ايمان مي آوريم و ارادتمندانه اش عملي مي سازيم و به بخشي ديگرش ( پناه بر خداي جبار ) كافر مي شويم . مثل عاشقاني هستيم كه هر چه آسايش است از معشوقمان مي طلبيم ولي تاب ذره اي سختي كشيدن براي او را نداريم !
                                                                         

                                                                     اواخر آذرماه 1385

 

نوشته شده توسط علی بلاش آبادی در 14:48 |  لینک ثابت   • 

گفته ام و باز هم مي گويم : اي كاش { البته با اولين تذكر سازنده به خودم } كه ما در اين دنياي غربت گرفته و خاصه در تهراني كه غبار هوا و هوس و كج اخلاقي ( شايد با تعبيري نااميدكننده تر مي گفتم : بي اخلاقي ) كدرتر و تكيده ترش كرده است ، اگر قدري به راه صلاحيم و كمتر از عقايد ناب و اصالت سادگي مشربانه مان دور مي افتيم ، همه از لطف خداي بخشاينده و از مهر و دعاي مادراني است كه ما را به شير محبت مولايمان اميرالمومنين ( درود خدا هماره نصيبش باد ) پرورده اند . همه از هدايت و تربيت قرآني آنهاست . 

                                                                       

             پنجشنبه 25/8/85                

نوشته شده توسط علی بلاش آبادی در 8:14 |  لینک ثابت   •