مسافر

ادبیات و مذهب ( گاهی وقت ها که به خود می آیم می بینم یک مسافرم )

از او چه توانی گفت وقتی که توانی نیست             چشم همه عشاق بارانی بارانی است

او کیست که مفتونش هر طایفه و قومی است        از عالم ربی تا شبگرد بیابانی است

او کیست که دنیایی انگشت شگفتی داشت          یک وقت یتیم آغوش یک وقت سلیمانی است

او کیست شهامتهاست او کیست کرامتهاست         او کیست رشادت هاست آرامش طوفانی است

او کیست کمالاتش  عالی علی و اعلاست              بعد از نبی خاتم  آموزه ده  ثانی است

دنیاش سماواتی است جایی که هوایی نیست        از پرتو همچون او ظلمتکده نورانی است

                                                                      آشنای سبزواری ـ۱۳۸۴

نوشته شده توسط علی بلاش آبادی در 11:27 |  لینک ثابت   • 

 صد سینه درد را به خدا گفته ایم ما

با  در اشک  لوح خطا سفته ایم ما

گرد و غبار معصیتی را که دل گرفت

با آب چشم و گریه دل  رفته ایم ما

                    آشنای سبزواری ـ ۱۲/۵/۸۴

نوشته شده توسط علی بلاش آبادی در 9:33 |  لینک ثابت   • 

چشم مسافر چو بر جمال تو افتد                                  

 عزم رحیلش بدل شود به اقامت     

             *    *    *

بار سفر چه بسته ای ؟مرگ خبر نمی کند...

 

نوشته شده توسط علی بلاش آبادی در 13:54 |  لینک ثابت   • 

ای بی گشایش مرگ بر تو مرگ بر تو

ای  پای  دنیا جوی من  ببریده باشی

ای بی کشاکش مرگ بر تو مرگ بر تو

ای آن که بیخود می کنی از خویش من را

ای بی ستایش  مرگ بر تو  مرگ بر تو

بی علم و بینش ! لا اقل قدری حیا کن

تا چند کاهش ؟ مرگ بر تو  مرگ بر تو

نوشته شده توسط علی بلاش آبادی در 12:16 |  لینک ثابت   • 

ای نفس سرکش مرگ بر تو مرگ بر تو

ای دست خواهش مرگ بر تو مرگ بر تو

باید  تو  را  بینم  هماره  در  پی  رزم

ای اهل سازش  مرگ بر تو مرگ بر تو

ای تنگ چشم  صخره حال  بی مروت

نوشته شده توسط علی بلاش آبادی در 11:52 |  لینک ثابت   • 

   الا  ای  عندلیب  روز  تبریک          

   بخوان خورشید آخر هم درخشید

   بگو دل های ما کنج قفس هاست   

   مگر چشم  دل  ما  را  گشایید

                      آشنای سبزواری 

نوشته شده توسط علی بلاش آبادی در 8:55 |  لینک ثابت   • 

ای محفل شعرهای ما گرم از تو                             دل های به سان سنگ ما نرم از تو

عمری است که اشکباری و دلخونی                    باقی است ز ما ولی فقط شرم از تو

                                                                                       آشنا - ۱۳/۲/۸۴

نوشته شده توسط علی بلاش آبادی در 8:48 |  لینک ثابت   • 

تبرم

روی دوش ابراهیم

در زوال سفال و تخته و سنگ

در براندازی عمارت شرک

بر روی شانه های بت شکنش

 شان خود را به دست آوردم

 

نوشته شده توسط علی بلاش آبادی در 8:38 |  لینک ثابت   • 

ابالفضلا چه دیدی اندر آن آب   

که بردی تشنگی را در دم از یاد

مگر از تشنگان یادی نمودی         

که میل آب در کامت  نیفتاد

                                 آشنای سبزواری 

نوشته شده توسط علی بلاش آبادی در 9:23 |  لینک ثابت   • 

با نام خدای هستی بخش و جمیل بهارآفرین!

کمتر از دو هفته به آغاز  نو شدنی دیگر مانده است و من تا آمده ام حساب و کتاب سالانه ام را جمع و جور کنم  طبل و نقاره آغاز سال را نواخته اند.یافتن بهانه ای برای نوشتن|البته در اینجا تایپ کردن| هم که خیلی راحت نیست.اما هرچه باداباد! روز پیش از وبلاگم می گفتم و گفتم که امکان خوبی برای عرض احوال درون است.اصلا ادبیات و بیان ادبی به اعتقاد من می تواند در پالودن افکار و شستشوی ضمیر موثر باشد.از این گذشته ممکن است فرصت مطرح کردن بعضی چیزها از این طریق مناسب تر باشد تا اینکه بخواهیم رودرروی کسی مطرح کنیم.تصمیم گرفتم که در این چند روز مانده به آغاز سال   بهار و حیات دوباره طبیعت را از زبان بزرگان دین خاصه ائمه علیهم السلام و بزرگان علم وخرد و احساس خاصه شاعران توصیف کنم تا بتوانیم از لطایف اندیشه های آن بزرگواران  استفاده بیشتری ببریم.

نوشته شده توسط علی بلاش آبادی در 9:18 |  لینک ثابت   • 

 

اینجا کجاست معرکه ای پا گرفته است        گویی زمین قیامت کبری گرفته است

یک سمت معرکه جمعی ذلیل و پست         سمت دگر جماعت شیدا گرفته است

این ها کی اند تابش آیینه سانشان            در قلب داغدار زمین جا گرفته است

این ها کی اند مثل ملائک به طاعتند           اینجا کجاست بوی مسیحا گرفته است

اینجا کدام معبد عشاق عابد است              سرتاسرش چو مریم عذرا گرفته است

اینجا کجاست رنگ زمین رنگ دیگری است   رنگ خشوع عالم بالا گرفته است

ادامه مطلب

نوشته شده توسط علی بلاش آبادی در 9:42 |  لینک ثابت   • 

به نام خداوند بلند مرتبه ای که قلب های افسرده از خطا و فسرده از عصیان را به تابش "آفتاب توبه" گرمایی دوباره بخشید و به نام او که سینه های آیینه سان کدورت غفلت گرفته را به نور امیدواری  صفا و صیقل داد و قلب های خفته در سیاهچال نابینایی را به تبسم زمزمه شیرین عطوفتش بیدار کرد. بي همتايي است كه ما "بي وفا انسان ها" آن گاه به يادش مي افتيم كه دل از همه جا بريده و عافيتمان را فقط در ياد او مي بينيم.اين است شرح حال همچو مني  دور از گلستان فطرتم افتاده و سر به بيابان سرگرداني نهاده.مهربانا! ببخش بر ما كه مقابل حلم بيكرانت گردن افراشتيم آنجا كه بايست به خاك خشيت و خشوع مي افتاديم.پروردگارا! اعتراف مي كنم كه بزرگترين گناهانم سرپيچي از كوچكترين و جزئي ترين فرمان هاي تو بوده است.

نوشته شده توسط علی بلاش آبادی در 9:1 |  لینک ثابت   • 

از آن رو به ادب مشتاق تر  و علاقه مندتر شدیم که امکانی شایسته تر برای عرض افکار و احوال درون است و این خاصه در لباس شعر یا بیان موزون نثر زیبنده تر است.از این گذشته تصور می کنم فعلابدین صورت بهتر می توانم وبلاگم را فعال و سرزنده نگه دارم.وبلاگ مسافر به من فرصتی می دهدتادغدغه ها و دلمشغولی ها و حرف های ناگفته ام را آسان تر بیان کنم وخود البته دفتر تاریخی هم برایم خواهد بود تا با رجوع دوباره به آن  سیر اوضاع و احوال خود رانظاره گر باشم.سخن کوتاه آنکه امیدوارم این حدیث آغازین به درازا بکشد.

نوشته شده توسط علی بلاش آبادی در 8:38 |  لینک ثابت   •