کاش همه امتحانات  با توفیق همراه باشند

یا علی !

به نام حضرت حق

متاسفانه خیلی از ما " صداوسیمایی " ها ، نسبت خود را با تعهدات ، اخلاق ، ارزش ها و مسئولیت هایمان در رسانه و در دانشکده ای که منتج به حضور در رسانه است ، روشن نکرده ایم . این است که حاضر می شویم از سنگرهای ارزش ها ، یکی یکی عقب نشینی کنیم . معمولا این عقب نشینی ، یکباره نیست و آرام آرام هم صورت می گیرد . تا چشم باز می کنیم می بینیم به اندرون دل ، خانه و سازمان هم راه یافته است . از همین روست که اتفاقا نسبت به این تغییرات نامحسوس ، باید حساسیت بیشتری داشته باشیم . بدبختانه این نوع تغییرات ، معمولا زیر اسامی خوبی هم پنهان می شوند ؛ مثل تساهل ، مدارا ، تکثر آرا و عقاید ، جلوگیری از حرکات افراطی و طالبانی ، جلوگیری از توهین به شعور دانشجویان و امثالهم  ؛ چنانکه شده است .

در پاسخ به سوال معقول تعدادی از دوستان و حتی آن طور که نقل شده ، مسئول محترم فرهنگی دانشکده مبنی بر تفکیک جنسیتی اردوی زیباکنار ( دو سفر جداگانه خواهران و برادران) پاسخ هایی غیرمعقول ، بر نسقی که ذکر شد دریافت شده است که ظاهرا برای راضی نگه داشتن عموم  دانشجویان بوده است ( حتی اگر رضایت خدا و بنده های دلسوز و هشدار دهنده اش در چیز دیگر بود ) : گفته اند با این درخواست ، به شعور دانشجویان توهین می شود یا اسلام طالبانی را باب می کنید  !

پاسخ آن است که اگر به شعور دانشجویان توهین می شود یا به مذاق عده ای از آنها خوش نمی آید که نشد دلیل . ممکن است  خیلی چیزهای دیگر هم  پسند ایشان نیاید . با این توجیه که نمی شود حکم خدا و دستور عقل سلیم را در باب تقوا تعطیل کرد . می توان این توجیه را هم افزود که آقا  زمانه فرق کرده .و خلاصه عصر ارتباطات و و روابط اجتماعی و ... هست و می طلبد که این گونه شویم . بله ، ما هم منکر روابط معقول اجتماعی و اسلامی آن نیستیم اما دستاویز قرار دادن " رضایت جمعی " برای آنچه شایسته نیست و زمینه مفسده را هم فراهم می کند  ، به اعتقاد بنده ،  کار صحیحی نیست . ما به عنوان دانشجویان ارزشی نگر دانشکده ، نمی توانیم چیزهایی را که  تناقض آشکار با سیره معصومین (ع) دارد بپذیریم .

یکی دیگر از نقدهای ما به این اردو ، سوای اساس مختلط یک اردوی " تفریحی " ، مربوط به موسیقی های اجرا شده در اردوست که در این مورد فکر می کنم باید چند چیز را هم  روشن کنم :

  اولا طبق مضمون فرمایش رهبر معظم انقلاب اسلامی ،   بنا نیست موسیقی را ترویج کنیم ؛ که اجرای سه بار موسیقی در سه شب اقامت در زیباکنار ، بیانگر توجه ویژه مسئولان اردو به موسیقی است . تناقض این عمل با آن فرمایش  - که سیاست سازمان را تبیین می کند و همواره راه نماست – جای تامل و سوال است . به نظر می رسد در این دانشکده ،  گاهی علایق و اختیارات شخصی ، سیاست ها را مشخص می کند نه سیاست گذاری ها ، رهنمودها و  نیز آرمان های یک ملت مکتبی .

ثانیا اغلب بچه های ارزشی نگر و متعهد ما ( یا هر اسم دیگری که برایمان می گذارید ) مشکلی با موسیقی تعالی بخش ، معنوی و عمیق مشکلی نداشتیم و نداریم ؛ کمااینکه اعتراضی به مثلا اجرای موسیقی آقای مختاباد نداشتیم ( حتما رهبر فرهیخته و هنرمندمان هم به این نوع از موسیقی ، نگاه دیگری دارند ) .

ثالثا ما با ترویج آن مشکل داریم ؛ یعنی همان چیزی که ما معتقدیم در اردو صورت گرفته بود . دیگرشاهد مدعای ما آن است که سال گذشته هم ، حتی پس از صحبت های روحانی گرامی  ، حاج آقای نقویان ( که باید شان ایشان و مجلس جدی ایشان با دانشجویان ، پاس داشته می شد ) گروه موسیقی " رستاک " ، اجرای موسیقی داشتند که به اعتقاد بنده و دوستان ، هیچ نسبتی با صحبت های حاج آقای نقویان نداشت ؛ آن هم صحبت هایی که فقط چند دقیقه پیش تر خاتمه یافته بود و فکر می کنم کمترین توقعمان این بود که لحظاتی مجال اندیشه به ما بدهند ، نه اینکه اسباب طرب  آغازند . حتی خاطرم هست که ایشان پیش از آغاز برنامه موسیقی " رستاک " ، جلسه را ترک گفتند . بگذریم  از ریخت و لباس و نحوه اجرای آنها ، که اسباب انتقاد و گوشزد بچه ها شده بود .بنابراین به اعتقاد ما ، این ها ، نشانه های ترویج موسیقی در دانشکده ای است که چیزهای بسیار مهم تری دارد که باید به آنها عنایت ویژه ای شود ؛ مثلا حمایت از پایان نامه های دانشجویی ، روشن کردن تکلیف دانشجویان بلاتکلیف تبلیغات و ژورنالیسم ،  حل مشکلات دانشکده فعلی و نه تاسیس دانشکده ای جدید در " دبی " که هنوز فلسفه عقلی تاسیس آن برای خیلی از ما دانشجویان روشن نیست و فکر می کنم دانستن ، حق ماست و ...

 خلاصه با توجه ویژه هیئت رئیسه دانشکده به موسیقی است که مکی بینیم از 10-11 شب تا 2-5/1 صبح ، می زنند و می کوبند . تبلیغ آقای " درویش " می کنند و حرمتا شب مقدس " جمعه " را نگاه نمی دارند . جالب تر آنکه در پاسخ دوستان می گویند که اگر فکر می کردید این موسیقی برایتان مشکل دارد ، می توانستید شرکت نکنید (  یا بیرون بروید ) . گمان نمی کنم این استدلال درستی باشد ؛ آن هم پس از پذیرش مشکل داشتن یکی دو مورد از موسیقی های اجرا شده ( که ما معتقدیم اغلب تک نوازی ها ، طربناک ، تند و مناسب مجالس لهو و لعب یا مجالس " به سیم آخر زدن " بوده است ) .

رابعا  لازم می دانم اعلام کنم که  معترضین و منتقدین این جریان موسیقی ، فقط آن دو عزیزی نبودند که اعتراض خود را اعلام داشتند . بسیاری از دوستان ، بر این باور هستند و به دلایلی مخالفت خود را در آنجا اعلام نکردند .

در پایان هم عرض می کنیم که ظاهرا مسئولین دانشکده به اشتباه  تصور کرده اند  مسئولیت بسیج یا دانشجویان مذهبی و یا بسیجی دانشکده ، حمایت از وضع موجود یا دفاع از افرادی است که در فضایی سالم ، مورد نقد و پرسش قرار می گیرند . باید عرض کنیم که ما مطابق با منویات راهگشای رهبر معظم انقلاب اسلامی ، برعکس انچه تصور می شود  وظیفه و رسالت خود  را مطالباتی برخاسته از روحیات آرمان خواه می بینیم ؛ آن هم در جهت تحقق وضع مطلوب نه حفظ وضع موجود . ضمن آنکه ، آنهایی که درست و مطابق با برنامه و وظیفه عمل می کنند ، نیازی به حمایت دیگران ندارند ؛ که کردار آنها ، مدافع و حامی آنهاست .

ضمن ادای احترام به تمامی آنهایی که درنهاد حساس  " صداوسیما " وظایف خود را درست و مطابق با قانون و ارزش های ملی و اسلامی انجام می دهند و آرزوی توفیق برای آنها ، به نوبه خود اعلام می کنم که ما هم به عنوان دانشجویان مسئول و هشیار دانشکده ، رسالت خود را در پرسش و انتقاد از کوتاهی ها و خدای ناکرده تخطی ها و تجلیل از عملکردهای مثبت مسئولان دانشکده و سازمان می بینیم .

ع . ب . ا .س

یا حق

شنبه 25/12/1386

نماز صبح در حسينيه ثارالله اردوگاه ، با وجود بچه هاي باصفاي زائر ، بسيار شيرين بود .

حدود 9 صبح شنبه به اروندكنار رفتيم . ابتدا وضو ساختيم تا در فضايي كه متبرك به خون شهيدان است و قداستي خاص دارد ، با نور وارد شويم . اين فضا ، بخش بازسازي شده اي از جبهه در نزديكي اروندرود بود . غير از صداي موشك و بالگرد و تير و خمپاره و امثالهم ، صداي صميمي " راوي فتح " شهيد مرتضي آويني هم از بلندگو مي آمد ؛ بزرگمرد هنرمندي كه بعدها به خيل شهيدان عاشق پيوست . در كنار اروند هم كه كمتر از صد متر با اين محوطه فاصله داشت ، پاي صحبت هاي سردار سياف از طراحان عمليات پيروزمندانه و غرورآفرين والفجر 8 نشستيم و ريز مسائل را شنيديم . پيش از او كه رئيس قرارگاه كربلا بوده است ، امير دربندي ، فرمانده نيروي زميني ارتش صحبت مي كرد .  اروند را نديده بودم . فكر نمي كردم اين قدر گل و لاي داشته باشد ؛ هر چند شنيده بودم خيلي خروشان است و شنا كردن در آن دشوار و حتي غيرممكن است . مي گفتند 35 دقيقه پيش تر ، با گذر از بارگاه ملكوتي سيدالشهدا حضرت امام حسين ( ع ) متبرك شده است . اروند خروشان ، بوي كربلاي عطشناك خشك را دارد .

آن سوي اروند هم  ، شهر فاو عراق ، مسجد و لنج ها و كشتي ها و اسكله اش قابل رويت بود .

در چند قدمي ساحل اروند ، مزار تعدادي شهيد گمنام غواص را همچون نگيني مي ديديم كه زائران شهيدان ، آنها را در حلقه  زيارت و نجوا گرفته بودند .

در ضمن ، تعدادي از اساتيد دانشكده ، در اين منزل به ما ملحق شدند . نماز ظهر را در كنار يادمان همين شهدا گزارديم و براي استراحت و صرف ناهار به اردوگاه " ميثاق با شهدا " برگشتيم .  بعدازظهرهم موسس " راديو جنگ "  ، ساعتي ميهمان ما بود . او به منابع غني موجود در مورد جنگ اشاره كرد و با توجه به فرموده رهبر انقلاب كه " ما 8 سال جنگ { دفاع } كرديم ولي براي 80 سال حرف داريم "  ما را به استفاده از آنها فرا خواند .  از يكي دو برنامه معروف آن زمان و سختي هاي كار با امكانات محدودش هم گفت ( خاصه مشكلات ضبط و پخش )  . برنامه " در جبهه چه مي گذرد ؟ " كه 15/7 تا 30/7 هر روز پخش مي شد از جمله برنامه هايي بود كه مردم را در جريان وضع جبهه و روحيات رزمندگان اسلام و ... قرار مي داد .

غير از ايشان ، سردار سياف هم صحبت هايي داشت . اصل حرف او هم مثل ديگران ، اين نكته مهم بود كه الآن هم دشمنان ، نه از تجهيزات ما بلكه از نيروي انساني ما مي ترسند .

پس از پايان صحبت ها ، عازم شلمچه شديم . چيزي به غروب آفتاب نمانده بود كه وارد شلمچه شديم . از شلمچه زياد شنيده بودم . به همين سبب برايم خيلي مهم بود ببينم اينكه رهبر عزيز انقلاب با تاكيدي خاص ، آن را " محل تبرك جستن ملائكه الهي " خوانده است ، از چيست ؟

اينجا كجاست ؟ معركه اي پا گرفته است

گويي زمين ، قيامت كبري گرفته است ...

در نشريه " امتداد " كه در ستاد مركزي راهيان نور تهيه شده است ،  آمده بود :

منطقه مرزي شلمچه ، در منتهي اليه غرب خرمشهر قرارگرفته است . يكي از محورهاي هجوم دشمن به خرمشهر در 31 شهريور 1359 شلمچه بود . در عمليات بيت المقدس اگرچه  خرمشهر آزاد شد ، ولي با توجه به اهميت نظامي شلمچه ، دشمن به سختي از آن دفاع كرد { بهتر بود مي نوشتند مثل اختاپوس در چنگ خود نگه داشت يا دورش چنبره زد } و آن را در اشغال خود نگه داشت و پس از آن موانع ، استحكامات و رده هاي دفاعي متعددي در اين منطقه ايجاد كرد . رزمندگان اسلام با اجراي عمليات كربلاي 5 در دي ماه 1365 ، اين مواضع را در هم شكستند و شلمچه را آزاد كردند .

در مسير ورود به شلمچه ، تصاويري از شهدا به چشم مي خوردند كه روي هر كدام از آنها ، به دسته ويژه اي از شهدا  درود فرستاده بودند . مثلا شهداي غواص ، شهداي بي سيم چي ، شهداي تخريب و ... نزديك تر كه  شديم ، نوشته بودند : موزه طبيعي دفاع مقدس ... به مشهد شهدا ، گذرگاه كربلا ( شلمچه ) خوش آمديد .

همين جا بنويسم كه يكي از زيباترين و ارزشمندترين كارهاي بچه هاي خلاق و زحمتكش بسيج ، اين بود كه براي ورود به هر منطقه جنگي ، قطعه صوتي اي مناسب با آن منطقه ، تهيه و تدوين كرده بودند . نتيجه آنكه ما با اطلاع و درك بيشتري از آن منطقه ، در آنجا حضور مي يافتيم . پس از اداي نماز مغرب و عشا در جوار شهيدان گمنام شلمچه ، در تاريكي ابتداي شب ، براي دقايقي از صحبت هاي ساده ، صميمي و بي تكلف آقاي ... بهره مند شديم و همين طور، از تلنگرهاي معنوي برادر عزيزمان آقاي شاكري كه بيدارترمان كرد . شب شهادت امام حسن عسكري ( ع ) بود و آخرين شب حضورمان در  جوار شهيدان .

دل كندن از شلمچه ، ساده نبود ؛ خصوصا اگر مجال تاملي بيشتر داده مي شد .

 دشت آزادگان ؛ آرامگاه عارفان

ساعتي مانده به غروب آفتاب بود كه به منزلگاه متبرك" شهداي مظلوم هويزه " وارد شديم . شايد در هيچ جاي ديار لاله هاي پرپر ، تعبير "مظلوم" را در كنار "شهيد" نبينيد و مثل من برايتان اين سوال پديد آيد كه مگر بر سر اينان چه رفته است كه اين گونه از آنان ياد شده است ؟ واقعيت آن است كه 68 شهيد دانشجو در عمليات ... پس از دور افتادن از حمايت هاي نيروهاي پشتيباني ، حسين وار (ع) در قتلگاهي محاصره شدند كه در تيررس مستقيم دشمن بود و پس از شهادت ، زير شني هاي تانك هاي بعثي ، اجساد مباركشان – همچون مولاي آزاده و پاكبازشان – قطعه قطعه شدند تا سندي براي فرياد زدن آزادگي ، مظلوميت و اخلاص در هميشه تاريخ بمانند .

به تعبير سردار بزرگواري كه در هويزه صحبت مي كرد ، درست است كه بهاي گراني را در شهادت اين عزيزان داديم  ولي آنها راهكار بزرگي را به ما نشان دادند و آن اينكه ، راه پيروزي بر دشمن ، " عاشورايي جنگيدن در مقابل دشمن " است . عاقلانه انيدشيدن و عاشقانه جنگيدن ، رسم شهيدان ما بوده است ؛ همان طور كه شهيد علم الهدي فرموده بود .

يكي از دوستان ، سنگ قبري عجيب را به من نشان مي دهد . روي آن ، تاريخ تولد صاحبش را 1359 نوشته اند  ولي تاريخ شهادت ، 22/7/62 است و اين ، بسيار عجيب مي نمايد . با توضيح دوستم متوجه مي شوم كه اين ، سنگ قبر جوانمرد " حر صفتي " است كه مدت ها به قاچاق كالا مشغول بوده است و وقتي مقابل درخواست شهيد علم الهدي مبني بر عهده دار شدن راه بلدي و شناسايي قرار مي گيرد ، نمي تواند درخواست آن بزرگوار ژرف بين را رد كند . سو ء پيشينه و شهرت ، مانع از بازگشت مصممش نمي شود و نهايتا به سپاه اسلام مي پيوندد . او شهيد صادق بوعذار  است كه تاريخ بازگشتش را به عنوان تاريخ تولدش حك كرده اند . سرفراز مردي كه كربلاي هويزه ، آرامگاهش شد .

صحن دشت آزادگان (كربلاي هويزه) ، آرامگاه شهيدان بزرگي است كه جانانه ايستادند و پايمردي شان ، درسي مهم براي تمامي ماست . زير طاق هاي كنار صحن ، بعضي از وسايل به جا مانده از شهدا ، همچون كوله پشتي و قر آن و وصيت نامه   و ديگر وسايل شخصي آنها  در ويترين هايي نگه داري مي شود .

روي كاشي هاي ورودي ايوان جنوبي ( اصلي ) هم از قول پيامبر اكرم ( ص ) ، هفت خصلت براي شهيدان نگاشته اند ؛ از جمله : آمرزش تمام گناهان با ريختن اولين قطره خون ، ديدن جايگاه خود در بهشت ، استقبال فرشتگان بهشتي با عطرهاي خوشبو و سعي هر يك براي بردن شهيد به عالم بالا و نظر شهيد به وجه الله كه سبب راحتي هر شهيد و پيامبري است .

آن طرف خيابان هم ، حدود 30 شهيد زنده به گور شده خفته اند . سردار مي گفت جدمشان ، فراري دادن يك از خلبان هاي ايراني بوده است كه هواپيمايش سقوط كرده بوده است .

درك سخن شهيد علم الهدي ، همواره به من مي تواند نهيب بزند و هشيارم كند كه : " يكي از مهم ترين مسئوليت هايي كه ما انقلابيون مسلمان بر دوش داريم ، درك سخنان امام است " . و من خوب مي دانم كه ما ملزميم فرمايش هاي رهبر فرزانه و دور انديشمان را درك و كاربردي كنيم .

شب در اردوگاه " ميثاق با شهدا " در آبادان ساكن شديم و تا انتهاي اردو  همان جا استراحت مي كرديم .  غير از ما ، بچه هايي از ديگر مناطق هم حضور داشتند .

و دقايقي در فضاي پادگان ، هواي صبحي آرام و دلپذير را تنفس كرديم و بعد هم راهي شديم .

بعد از آن راهي " " شديم و از صحبت هاي سردار جعفري در كنار كانال و با فاصله اي از پل نادري استفاده كرديم .

بعد از آن بر روي تپه اي بين تپه سليمان و تپه صبور جمع شديم و باز هم به توضيحات مفيد سردار جعفري در مورد اين بخش از منطقه گوش كرديم . با فاصله اي اندك از آنجا ، در تپه بلتا هم توقف كرديم و  از صحبت هاي سردار استفاده كرديم . براي اداي نماز ظهر و عصر و صرف ناهار ، در دشت عباس در جوار امامزاده عباس (ع) توقفي دو سه ساعته داشتيم ؛ آن قدر كه عده اي از دوستان "عطش فوتبال چشيده" را وسوسه گل كوچكي پديد آمد و امامزاده را روي سرشان گذاشتند . در جوار امامزاده هم قبرستان آن منطقه بود . سري به آنجا هم زديم و  ديديم مردم اين منطقه را كه چگونه مرثيه سرايي مي كنند ؛ متفاوت و جان گداز تر از ما .  امامزاده را بدرود گفتيم و راهي آرامگاه دانيال نبي (ع) در شوش شديم .

نماز را در جوار ايشان گزارديم و زيارتي و گشت و گذاري نيم ساعته در متاع سوغاتي  جوار زيارتگاه .  بعد هم  از مسيري خاكي و بسيار ناهموار – كه گوشت اسكلت را ريش ريش مي كرد – و با مقادير ي گم كردن راه ، خود را به قرارگاه ارتش در "ميشداغ" ( تيپ 45 تكاور ) رسانديم . در بخشي از دامنه اين كوه ( تپه ) ساكن شديم ، شام خورديم و آماده رزم نمايشي شبانه شديم . برنامه جالب و به ياد ماندني رزم شبانه ، با انجام نمايشي عمليات فتح المبين ، گوشه اي از واقعيت هاي دشوار جنگ را به ما نشان داد . بهتر است بگويم  ما جنگ را ديديم ، گوش كرديم  ، چشيديم ، بوييديم  و در يك كلام لمس كرديم . {دود فوگاز و صداي مهيب موشك و  تيربار ژ-3  بسياري را لااقل براي لحظاتي شوكه كرد } خوب فهميديم كه زير كلمات به ظاهر خوشايند و مزاح گونه نقل و نبات و ميهماني و ... در جنگ ،  چه واقعيت هاي دردناك و دهشتناكي وجود داشته است . ديديم كه سوختن و گداختن ، قطعه قطعه شدن و پودر شدن در كسري از ثانيه چه معنايي دارد . هيچ جاي اردو ، مانند اينجا بچه ها را گريان و پشيمان نديدم و نشنيدم . جرات رويارويي داشتن با سهمگين ترين تسليحات روز و كثرت قواي دشمن ناجوانمرد بعثي و در نهايت عروج ؛ يعني همان چيزي كه مجاهدان سرفراز اسلام داشتند ، همان چيزي بود كه تمامي ما را به خضوع و خشوع و تحسين واداشته بود . با اتمام مراسم رزم شب و مناجات و عهد دوباره با شهيدان ، در كنار يادمان 72 تن صحابي پاكباز سيدالشهدا (ع) سينه زديم و عزاداري كرديم . در پايان هم از ميان مسافران 12 اتوبوس " راهيان نور" حاضر ، يك نفر به قيد قرعه خانواده شهداي حاضر ، فرصتي ممتاز براي عزيمت به كربلاي معلا را پيدا كرد تا نائب الزياره تمامي ما هم باشد .

به نام هستی آفرین بخشاینده

سال اول دانشگاه بود و با بچه های خوب و دوست داشتنی شاهد و ایثارگر دانشکده علوم اجتماعی ، عازم سرزمین شهادت سرشت جنوب شدیم . از دزفول ، اندیمشک و شوش دیدن کردیم و شمه ای از دوران هشت ساله دفاع مقدس را به اعتبار خاک معطربه عطر شهیدان ، نظاره گر بودیم . حضور در منطقه عملیاتی فتح المبین ، آرامگاه دانیال نبی (ع) و بازدید از کاخ آپادانا و معبد تاریخی "زیگورات چغازنبیل" ، سدهای مستحکم و غرورآفرین کرخه و دز و یکی دو جای دیگر به اضافه بازدید یک ساعته شبانه از پادگان غیرقابل توصیف " دو کوهه " ( و حال خوشی که بدبختانه با من نبود ! ) ، مجموعه خاطرات گذشته مرا از" دیار گواهی دهنده "خوزستان تشکیل می داد .

در دشت لاله ، سرخی گل ها عجیب نیست . آبروی سرخ از لاله گرفتن ، مایه مباهات و البته اسباب نجات است که :

شهیدان هم نماینده هایی از" سفینه نجات " اند ؛ آن که قلم ، چشم ، قلب ، روح و تمام هستی در حیرت شاهکار اوست : آموزگار بزرگ شهادت و آزادگی و سرور جوانمردان و کریمان ، حضرت " سیدالشهدا " علیه السلام که خونی تازه در رگ های امت فسرده اسلام جوشانید .

خلاصه اینجا قطره ای پیوسته به دریایی . قلب تندتر می تپد و نفس ها به شماره می افتد از هیجان . پوست و مو بر می آیند و سوز و بغض ، در جگر و گلو لبریز می شوند و آخر هم ،  چشم هایی که چراغانی است ... گرچه ممکن است ملامتت کنند که حاجی احرام دگر بند و ببین یار کجاست ، ولی خوب می دانی که روح عوامانه چون مایی ، در این مزار و مطاف هاست که قرار می گیرد و دمی با عوالم بالا جوش می خورد .